Lek przeciwnowotworowy stosowany w chemioterapii nowotworów.
Nazwa preparatu | Postać; dawka; opakowanie | Producent | Cena 100% | Cena po refundacji |
---|---|---|---|---|
Capecitabine Glenmark
|
tabletki powlekane;
150 mg;
60 tabl.
|
Glenmark
|
b/d
|
|
Capecitabine Glenmark
|
tabletki powlekane;
500 mg;
120 tabl.
|
Glenmark
|
b/d
|
|
Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 lipca 2024 r.
Substancją czynną preparatu jest kapecytabina, prekursor 5-fluorouracylu, cząsteczki o działaniu cytotoksycznym. Kapecytabina metabolizowana jest do 5-fluorouracylu z udziałem enzymów (szczególnie fosforylaza tymidynowa), których aktywność jest zwiększona w komórkach nowotworowych. Zapewnia to uzyskanie silniejszego działania cytotoksycznego w komórkach nowotworowych, w porównaniu do komórek nienowotworowych.
5-Fluorouracyl jest pochodną uracylu, pirymidyny niezbędnej do syntezy kwasu nukleinowego RNA. Podobieństwo chemiczne sprawia, że 5-fluorouracyl zastępuje uracyl w reakcjach biochemicznych. Ze względu na taki sposób działania preparat należy do grupy leków przeciwnowotworowych zwanych antymetabolitami (jest antymetabolitem pirymidynowym). Ponadto, 5-fluorouracyl powoduje niedobór tymidyny, co zaburza syntezę kwasu nukleinowego DNA. Zaburzenie syntezy DNA i RNA uniemożliwia podziały komórkowe i prowadzi do śmierci komórki. Działanie preparatu dotyczy szczególnie komórek szybko dzielących się, jakimi są komórki nowotworowe. Preparat ogranicza podziały komórkowe, a przez to wzrost i rozwój nowotworu. Jest chemioterapeutykiem doustnym, stosowanym w leczeniu nowotworów takich jak rak jelita grubego, rak żołądka i rak piersi.
Preparat jest wskazany w leczeniu:
• uzupełniającym po operacji raka okrężnicy w stadium III
• raka jelita grubego i odbytnicy z przerzutami
• pierwszego rzutu zaawansowanego raka żołądka (w skojarzeniu z pochodnymi platyny)
• raka piersi miejscowo zaawansowanego lub z przerzutami (w skojarzeniu z docetakselem) u chorych po niepowodzeniu leczenia cytotoksycznego z udziałem antracyklin
• w monoterapii raka piersi miejscowo zaawansowanego lub z przerzutami u chorych po niepowodzeniu leczenia taksanami i antracyklinami lub u chorych, u których dalsze leczenie antracyklinami jest przeciwwskazane.
Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na fluorouracyl.
Nie stosować w przypadku:
• występowania ciężkich i nietypowych reakcji po leczeniu fluoropirymidynami
• rozpoznanego całkowitego niedoboru dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD)
• ciężkiej leukopenii, neutropenii, małopłytkowości
• ciężkiej niewydolności wątroby
• ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min)
• niedawnego lub równoległego stosowania brywudyny.
Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży i u kobiet w okresie karmienia piersią.
Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzenie określonych badań kontrolnych.
Leczenie może być prowadzane wyłącznie pod nadzorem lekarza onkologa posiadającego doświadczenie w stosowaniu chemioterapii przeciwnowotworowej.
Większość działań niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu jest odwracalna i nie wymaga stałego przerwania leczenia; niekiedy konieczne może być dostosowanie dawek lub opóźnienie podania kolejnych dawek. Działania niepożądane ograniczające wielkość dawki obejmują: biegunkę, ból brzucha, nudności, zapalenie jamy ustnej i zespół dłoniowo-podeszwowy.
U osób, u których wystąpi ciężka biegunka i/lub wymioty należy uzupełniać płyny i elektrolity, aby zapobiec odwodnieniu; u tych osób konieczne może być dostosowanie dawkowania, a także zastosowanie leków przeciwbiegunkowych (np. loperamid). Odwodnienie może spowodować wystąpienie ostrej niewydolności nerek, która może prowadzić do zgonu. Ryzyko jest zwiększone u chorych z zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych przyjmujących leki o działaniu toksycznym na nerki. W przypadku odwodnienia stosowanie kapecytabiny powinno być przerwane do czasu uzyskania odpowiedniego nawodnienia chorego.
Z leczeniem może być związane wystąpienie zespołu dłoniowo-podeszwowego (zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej) objawiający się zaburzeniami czucia, drętwieniem, obrzękiem, rumieniem i bólem dłoni i stóp. W przypadku nasilenia objawów (nasilony ból i obrzęk utrudniający lub uniemożliwiający codzienną aktywność, owrzodzenie, łuszczenie, pęcherze) lekarz zaleci przerwanie leczenia do czasu uzyskania poprawy i/lub dostosowanie dawki. W przypadku leczenia skojarzonego z cisplatyną nie należy stosować witaminy B6 (pirydoksyny) w celu leczenia lub zapobiegania zespołowi dłoniowo-podeszwowemu (witamina B6 może wpłynąć na zmniejszenie skuteczności cisplatyny). W zapobieganiu zespołowi dłoniowo-podeszwowemu skuteczny może być dekspantenol.
Kapecytabina wykazuje działanie kardiotoksyczne, które może obejmować: zawał serca, dławicę piersiową, zaburzenia rytmu serca, zmiany w zapisie EKG, kardiomiopatię, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny i nagły zgon. Ryzyko kardiotoksycznego działania preparatu jest zwiększone u osób z chorobą wieńcową. Należy zachować szczególną ostrożność u osób z istniejącą ciężką chorobą serca, zaburzeniami rytmu serca lub chorobą niedokrwienną serca.
Należy zachować ostrożność u osób:
z wcześniejszymi zaburzeniami stężenia wapnia we krwi (hipo- lub hiperkalcemią), ponieważ preparat może powodować zmniejszenie lub zwiększenie stężenia wapnia we krwi z chorobami ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego (w tym z przerzutami do OUN lub z neuropatią) u chorych na cukrzycę lub z zaburzeniami elektrolitowymi, ponieważ kapecytabina może przyczyniać się do ich nasilenia przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę); konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi i dostosowanie dawki leków przeciwzakrzepowych.
Stosowanie preparatu równolegle z brywudyną jest przeciwwskazane (ryzyko zgonu). Pomiędzy zakończeniem leczenia brywudyną a rozpoczęciem stosowania kapecytabiny konieczne jest zachowanie co najmniej 4-tygodniowego odstępu. Leczenie brywudyną może być rozpoczęte po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki kapecytabiny. W przypadku omyłkowego przyjęcia brywudyny w okresie stosowania kapecytabiny konieczna jest hospitalizacja i rozpoczęcie specjalistycznego leczenia.
U osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby konieczne jest monitorowanie czynności wątroby. W razie znacznego zwiększenia stężenia bilirubiny we krwi lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych konieczne będzie przerwanie leczenia do czasu uzyskania poprawy parametrów czynności wątroby.
Osoby z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek są bardziej narażone na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych. Stosowanie preparatu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest przeciwwskazane.
Chorzy z częściowym niedoborem dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD) są narażeni na zwiększone ryzyko działań toksycznych, takich jak np. zapalenie jamy ustnej, biegunka, zapalenie błony śluzowej, neutropenia i neurotoksyczność. Działania toksyczne mogą mieć duże nasilenie i potencjalnie mogą zagrażać życiu. Toksyczność związana z niedoborem DPD występuje zwykle podczas pierwszego cyklu leczenia lub po zwiększeniu dawki. U chorych z całkowitym niedoborem DPD stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. Przed rozpoczęciem leczenia zalecane jest zbadanie, czy u chorego występuje niedobór DPD (badania genetyczne oraz badanie stężenia uracylu we krwi).
Należy zachować ostrożność w przypadku wcześniejszego występowania chorób oczu; chorzy powinni pozostawać pod kontrolą okulistyczną w celu wczesnego wykrycia powikłań, takich jak zapalenie i inne choroby rogówki.
Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa i Johnsona oraz martwica toksyczna rozpływna naskórka. W przypadku ciężkich reakcji skórnych leczenie kapecytabiną powinno zostać zakończone.
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinny stosować tego preparatu.
Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Preparat może powodować zawroty głowy, nudności i uczucie zmęczenia i może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.
Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.
Lekarz dobierze schemat dawkowania indywidualnie w zależności od wskazania, oczekiwanego rezultatu, sytuacji klinicznej oraz od tego, czy preparat stosowany będzie w monoterapii czy jako składnik chemioterapii wielolekowej (skojarzonej).
Monoterapia:
Rak okrężnicy, rak okrężnicy i odbytnicy, rak piersi: 1250 mg/m2 powierzchni ciała 2 razy na dobę (rano i wieczorem) przez 14 dni, następnie 7 dni przerwy. Leczenie uzupełniające w przypadku raka okrężnicy w stadium III powinno być prowadzone przez 6 miesięcy.
Leczenie skojarzone:
Rak okrężnicy oraz rak żołądka: 800–1000 mg/m2 powierzchni ciała 2 razy na dobę (rano i wieczorem) przez 14 dni, następnie 7 dni przerwy lub 625 mg/m2 powierzchni ciała 2 razy na dobę bez przerw.
Rak piersi (w skojarzeniu z docetakselem): 1250 mg/m2 powierzchni ciała 2 razy na dobę (rano i wieczorem) przez 14 dni, następnie 7 dni przerwy.
Modyfikacja dawki w trakcie leczenia:
W trakcie leczenia lekarz będzie dostosowywał dawkowanie w zależności od wyników badań hematologicznych (liczby krwinek białych, liczby płytek krwi) i tolerancji leczenia (nasilenia działań toksycznych).
Szczególne grupy chorych:
U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność; nie określono jednoznacznych zaleceń dotyczących dostosowania dawkowania w tej grupie chorych.
Należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami czynności nerek. U osób z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności dostosowywania dawkowania. Osoby z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek są bardziej narażone na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych. U osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lekarz zaleci odpowiednią modyfikację dawkowania. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.
U osób w podeszłym wieku w przypadku monoterapii nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej. W przypadku leczenia skojarzonego (z docetakselem) zalecane jest zmniejszenie dawki początkowej. Należy zachować ostrożność i starannie kontrolować przebieg leczenia u chorych po 60. roku życia; osoby w podeszłym wieku są bardziej narażone na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych (zarówno w przypadku monoterapii jak i leczenia skojarzonego).
Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do ukończenia 18. roku życia.
Sposób przyjmowania:
Tabletki należy połykać w całości i popijać wodą, przyjmować w ciągu 30 minut po posiłku. Tabletek nie wolno kruszyć ani przecinać; w razie kontaktu z rozkruszoną lub przeciętą tabletką mogą wystąpić działania niepożądane (np. podrażnienia oczu, wysypka, bóle głowy, parestezje, biegunka, nudności i wymioty).
W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i w okresie karmienia piersią.
Kapecytabina może działać toksycznie na płód. Osoby w wieku rozrodczym (kobiety i mężczyźni) powinny skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej metody zapobiegania ciąży w okresie leczenia oraz przez 6 miesięcy w przypadku kobiet i przez 3 miesiące w przypadku mężczyzn po przyjęciu ostatniej dawki kapecytabiny.
Nie należy karmić piersią w okresie leczenia i przez 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki kapecytabiny.
Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na płodność; kapecytabina wpływała na płodność u zwierząt. W sprawach dotyczących płodności, przed zastosowaniem preparatu należy skonsultować się z lekarzem.
Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
Preparatu nie wolno stosować z brywudyną ze względu na ryzyko wystąpienia interakcji mogących doprowadzić do zgonu. Pomiędzy zakończeniem leczenia brywudyną a rozpoczęciem stosowania kapecytabiny konieczne jest zachowanie co najmniej 4-tygodniowego odstępu. Leczenie brywudyną może być rozpoczęte po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki kapecytabiny.
Należy zachować ostrożność i kontrolować parametry krzepnięcia krwi podczas równoległego stosowania preparatu i doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (np. warfaryna, fenoprokumon). Konieczne jest dostosowanie dawek leków przeciwzakrzepowych, ze względu na możliwe zaburzenia krzepnięcia krwi i ryzyko krwotoku.
Stosowanie preparatu równolegle z fenytoiną wymaga zachowania ostrożności i regularnej kontroli stężenia fenytoiny we krwi.
Kwas folinowy/foliowy może powodować nasilenie toksycznych działań kapecytabiny. Może to być istotne w przypadku zmiany schematu leczenia z 5-fluorouracylu przyjmowanego w skojarzeniu z kwasem folinowym na schemat zawierający kapecytabinę, a także gdy kwas foliowy jest suplementowany w przypadku jego niedoborów.
Leki zobojętniające sok żołądkowy (wodorotlenek glinu i wodorotlenek magnezu) mogą powodować nieznaczne zwiększenie stężenia preparatu we krwi.
Należy unikać stosowania kapecytabiny i allopurynolu, który może powodować zmniejszenie skuteczności działania preparatu.
Interferon alfa oraz radioterapia mogą nasilać toksyczność preparatu i powodować konieczność zmniejszenia stosowanej dawki kapecytabiny.
Zaleca się przyjmowanie preparatu bezpośrednio po posiłku (w ciągu 30 min po posiłku).
Jak każdy lek, również Capecitabine Glenmark może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Monoterapia:
Bardzo często: zapalenie błon śluzowych jamy ustnej, utrata apetytu, jadłowstręt, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zmęczenie osłabienie.
Często: zakażenia wirusem opryszczki, zakażenia dolnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, neutropenia (zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych [neutrofilów]), niedokrwistość, odwodnienie, zmniejszenie masy ciała, bezsenność, depresja, bóle głowy, zawroty głowy, letarg, parestezje, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek, łzawienie, podrażnienia oka, zakrzepowe zapalenie żył, duszność, krwawienie z nosa, kaszel, krwawienia z przewodu pokarmowego, suchość w ustach, wzdęcia, dyspepsja, luźne stolce, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, wysypka, łysienie, suchość skóry, świąd i zmiany skórne, zmiany w obrębie paznokci, przebarwienia skóry (hiperpigmentacja), ból kończyn, ból pleców, ból stawów, gorączka, obrzęk obwodowy, złe samopoczucie, ból w klatce piersiowej.
Niezbyt często: posocznica, zakażenia dróg moczowych, zapalenie migdałków, zapalenie tkanki podskórnej, zakażenia drożdżakowe jamy ustnej, nieżyt żołądkowo-jelitowy, zakażenia grzybicze, ropień zęba, tłuszczaki, gorączka neutropeniczna, małopłytkowość, granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów), leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), niedokrwistość hemolityczna, zwiększenie czasu protrombinowego, zwiększenie wartości współczynnika INR, reakcje nadwrażliwości, cukrzyca, hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), niedożywienie, hipertriglicerydemia (zwiększenie stężenia trójglicerydów), napady paniki, stany splątania, przygnębienie, zmniejszenie libido, zaburzenia pamięci, zaburzenia mowy, omdlenia, zaburzenia czuciowe, neuropatia obwodowa, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, widzenie podwójne, zmniejszenie ostrości widzenia, zawroty głowy, ból uszu, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, niestabilna dławica piersiowa, dławica piersiowa, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), zakrzepica żył głębokich, uderzenia gorąca, wybroczyny punkcikowate, nadciśnienie tętnicze, zator płucny, odma płucna, astma, duszność wysiłkowa, krwioplucie, zapalenie błon śluzowych (przełyku, żołądka, jelit), niedrożność jelit, wodobrzusze, refluks żołądkowo-przełykowy, krew w stolcu, zapalenie okrężnicy, żółtaczka, pęcherze, owrzodzenia, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, plamica, obrzęk twarzy, nawrót objawów popromiennych (po wcześniejszej radioterapii), bóle kości, obrzęk stawów, sztywność mięśniowa, osłabienie mięśni, zaburzenia czynności nerek, wodonercze, nietrzymanie moczu, krwiomocz, krwawienia z dróg rodnych, objawy grypopodobne, obrzęki, dreszcze.
Rzadko lub bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, leukoencefalopatia toksyczna, zapalenie rogówki, punkcikowate zapalenie rogówki, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, niewydolność wątroby, cholestatyczne zapalenie wątroby, toczeń rumieniowaty skórny, ciężkie reakcje skórne w tym zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka.
Częstotliwość występowania niektórych działań niepożądanych może być większa, jeżeli preparat podawany jest w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami. W przypadku stosowania leczenia skojarzonego dodatkowo możliwe: półpasiec, zakażenia układu moczowego, drżenia, nerwobóle, niedoczulica (w tym okolicy ust), zespół suchego oka, niedosłuch, szumy uszne, przełom nadciśnieniowy, dysfonia, ból gardła i krtani, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, poty nocne, ból szczęki, szczękościsk, białkomocz, bolesne oddawanie moczu, ostra niewydolność nerek (wtórna do odwodnienia).
Osoby po 60. roku życia, a także osoby z zaburzeniami czynności nerek, są częściej narażone na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych.
U osób z małą aktywnością dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD) ryzyko rozwinięcia się ciężkich i długotrwałych działań niepożądanych jest zwiększone.
Rak jelita grubego Rak żołądka
Capecitabine Accord (tabletki powlekane) Capecitabinum Glenmark (tabletki powlekane) Ecansya (tabletki powlekane) Xeloda (tabletki powlekane)
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł