Preparat złożony, zawiera cefoperazon, antybiotyk beta-laktamowy o szerokim spektrum działania, stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych oraz sulbaktam, związek który hamuje aktywność enzymów bakteryjnych powodujących rozkład cefoperazonu; do stosowania ogólnego (podawany dożylnie lub domięśniowo).
Nazwa preparatu | Postać; dawka; opakowanie | Producent | Cena 100% | Cena po refundacji |
---|---|---|---|---|
Sulperazon 1 g
|
proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji;
1 fiol. zawiera: 500 mg cefoperazonu, 500 mg sulbaktamu;
1 fiol.
|
Pfizer
|
b/d
|
|
Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 lipca 2024 r.
Preparat złożony, zawiera 2 substancje czynne, cefoperazon oraz sulbaktam. Cefoperazon jest antybiotykiem z grupy cefalosporyn III generacji. Ze względu na strukturę chemiczną, cefoperazon podobnie jak inne cefalosporyny, zaliczany jest do antybiotyków beta-laktamowych, charakteryzujących się obecnością pierścienia beta-laktamowego w cząsteczce. Struktura pierścienia beta-laktamowego jest wrażliwa na działanie enzymów bakteryjnych z grupy beta-laktamaz. Beta-laktamazy obecne w komórkach bakterii mogą powodować rozkład i unieczynnienie cząsteczek antybiotyku i są jedną z przyczyn oporności bakterii na działanie antybiotyków beta-laktamowych. Mechanizm działania wszystkich antybiotyków beta-laktamowych polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, co powoduje jej osłabienie i w konsekwencji prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej. Cefoperazon jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania i znacznej stabilności wobec działania wielu bakteryjnych beta-laktamaz.
Zawarty w preparacie sulbaktam hamuje aktywność wielu beta-laktamaz wytwarzanych przez oporne na antybiotyki beta-laktamowe szczepy bakteryjne. Sulbaktam łączy się z miejscem aktywnym beta-laktamaz, w ten sposób uniemożliwiając ich interakcję z antybiotykiem. Sulbaktam sprawia, że bakterie których oporność jest skutkiem wytwarzania beta-laktamaz, stają się wrażliwe na działanie antybiotyku. Ponadto, sulbaktam działa synergistycznie z cefoperazonem i sprawia, że bakterie wrażliwe na działanie cefoperazonu stają się jeszcze bardziej wrażliwe na działanie antybiotyku.
Cefoperazon podawany jest pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo). Przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych, także do płynu mózgowo-rdzeniowego w stanie zapalnym opon mózgowo-rdzeniowych. Cefoperazon wydalany jest z żółcią i z moczem.
Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń:
• zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych
• zakażenia górnych i dolnych dróg moczowych
• zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i inne zakażenia wewnątrz jamy brzusznej
• posocznica
• zakażenia skóry i tkanek miękkich
• zakażenia kości i stawów
• stany zapalne w obrębie miednicy, zapalenie błony śluzowej macicy, rzeżączka i inne zakażenia dróg rodnych.
Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki z grupy cefalosporyn.
Nie stosować u chorych, u których wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna) na inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy).
Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.
Przed zastosowaniem preparatu koniecznie skonsultuj się z lekarzem, jeżeli kiedykolwiek wystąpiły u Ciebie reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny, inne antybiotyki beta-laktamowe lub na inne leki czy alergeny (szczególnie, jeżeli w przeszłości wystąpił wstrząs anafilaktyczny). Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ u osób uczulonych na penicyliny lub na inne antybiotyki beta-laktamowe istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny (krzyżowa reakcja alergiczna). Ponadto, u osób uczulonych na wiele różnych alergenów lub z chorobami atopowymi ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości jest zwiększone.
Ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny) mogą stanowić zagrożenie życia. W przypadku ich wystąpienia konieczna jest hospitalizacja i podjęcie odpowiedniego leczenia (niekiedy postępowanie ratunkowe). W razie wystąpienia pierwszych objawów nadwrażliwości, należy przerwać stosowanie preparatu i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa i Johnsona, martwicy toksycznej rozpływnej naskórka i złuszczającego zapalenia skóry. W razie wystąpienia zmian skórnych należy przerwać stosowanie preparatu i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Cefoperazon w dużym odsetku wydalany jest z żółcią. W przypadku niewydolności wątroby lub zwężenia dróg żółciowych wydalanie cefoperazonu może ulec opóźnieniu. W takich przypadkach, oraz jeżeli z zaburzeniami czynności wątroby współistnieją zaburzenia czynności nerek, konieczne może być dostosowanie dawkowania.
Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkiego krwotoku, w tym prowadzącego do zgonu. Ryzyko jest zwiększone u osób stosujących ubogą dietę, osób z zaburzeniami wchłaniania, długotrwale odżywianych dożylnie lub stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy obserwować chorych, czy nie występują krwawienia lub objawy małopłytkowości albo niedoboru protrombiny, w tym zaburzenia krzepnięcia krwi. Wystąpienie długotrwałego krwawienia o niewyjaśnionej przyczynie jest wskazaniem do przerwania stosowania preparatu (decyzje podejmie lekarz).
Podczas długotrwałej terapii należy regularnie kontrolować czynność nerek, wątroby oraz układu krwiotwórczego.
Długotrwałe stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakowe błon śluzowych) należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu (niekiedy nawet 2 miesiące po zakończeniu leczenia) wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Nie należy wówczas stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Konieczne może być uzupełnienie płynów i elektrolitów oraz dodatkowe leczenie.
Równoległe stosowanie preparatu i antybiotyków aminoglikozydowych wymaga zachowania ostrożności i kontrolowania czynność nerek.
Wpływ cefoperazonu na wyniki badań laboratoryjnych:
Cefoperazon może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy w moczu; należy poinformować lekarza i osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie badań w laboratorium o stosowaniu cefoperazonu.
Stosowanie cefoperazonu może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa (który może zaburzać próbę krzyżową).
Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
• preparat zawiera sód; osoby z zaburzeniami czynności nerek oraz osoby stosujące dietę o małej zawartości sodu powinny wziąć pod uwagę zawartość sodu w preparacie.
Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?
Dotychczas nie stwierdzono istotnego wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.
Preparat ma postać proszku do przygotowania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych lub dożylnych lub do wlewu dożylnego (infuzji). Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.
Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie, w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego. W pewnych szczególnych grupach pacjentów konieczna jest modyfikacja dawkowania.
Dorośli:
Zwykle 2–4 g na dobę (1–2 g cefoperazonu na dobę) podawane w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin. W ciężkich lub opornych na leczenie zakażeniach lekarz może zwiększyć dawkę do 8 g na dobę (4 g cefoperazonu na dobę) podawanych w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin. Maksymalna dawka sulbaktamu wynosi 4 g na dobę (tj. 8 g preparatu).
Dzieci:
40–80 mg/kg masy ciała na dobę w 2–4 dawkach podzielonych.
W zakażeniach ciężkich lub opornych na leczenie lekarz może zwiększyć dawkę do 160 mg/kg masy ciała na dobę w 2–4 dawkach podzielonych.
U noworodków w 1. tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka sulbaktamu wynosi 80 mg/kg masy ciała na dobę. Jeśli konieczne jest podanie cefoperazonu w dawce większej niż 80 mg/kg masy ciała na dobę, należy podać dodatkowo sam cefoperazon.
Szczególne grupy chorych:
U chorych z zaburzeniem czynności nerek i klirensem kreatyniny 15–30 ml/min dawka maksymalna sulbaktamu wynosi 2 g na dobę w 2 dawkach podzielonych, a u chorych z klirensem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min – 1 g na dobę w 2 dawkach podzielonych. W przypadku ciężkich zakażeń konieczne może być dodatkowe podanie cefoperazonu.
U chorych poddawanych dializom lek powinien być podawany bezpośrednio po dializie.
U osób z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawkowania, zwłaszcza w przypadku ciężkich chorób wątroby, ciężkiej niedrożności dróg żółciowych lub współistnienia zaburzeń czynności nerek.
Sposób podawania leku:
Preparat może być rozcieńczany i mieszany wyłącznie z produktami leczniczymi do tego przeznaczonymi. Preparat może być podawany dożylnie (we wstrzyknięciu lub wlewie dożylnym) lub domięśniowo (głęboko w duży mięsień pośladkowy lub przednią część uda).
Dożylnie preparat, po odpowiednim przygotowaniu, może być podawany w ciągłym wlewie dożylnym lub we wlewie trwającym 15–60 minut albo we wstrzyknięciu dożylnym trwającym nie krócej niż 3 minuty.
W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.
Cefoperazon przenika przez łożysko. Preparatu nie należy stosować w ciąży, chyba że lekarz, po rozważeniu oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka, uzna stosowanie preparatu za bezwzględnie konieczne.
Cefoperazon i sulbaktam przenikają w niewielkich ilościach do mleka kobiecego. Przed zastosowaniem preparatu w okresie karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem.
Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.
W okresie leczenia oraz przez kilka dni po jego zakończeniu nie należy spożywać alkoholu, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji disulfiramowej (zatrucie aldehydem octowym).
U pacjentów żywionych przez zgłębnik lub pozajelitowo należy unikać podawania roztworów zawierających etanol.
Równoległe stosowanie preparatu i aminoglikozydów wymaga kontrolowania czynności nerek.
Cefoperazon może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy w moczu; należy poinformować lekarza i osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie badań w laboratorium o stosowaniu cefoperazonu.
Stosowanie cefoperazonu może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa (który może zaburzać próbę krzyżową).
Jak każdy lek, również Sulperazon 1 g, -2 g może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Bardzo często: zmniejszenie liczby neutrofilów (neutropenia), leukopenia, małopłytkowość, fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, co może zaburzać wynik próby zgodności krwi (próby krzyżowej), zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Często: eozynofilia, koagulopatia, biegunka, nudności, wymioty, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, żółtaczka, świąd, pokrzywka, wysypka. Niezbyt często: bóle głowy, świąd , pokrzywka, wysypka, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, gorączka i dreszcze.
Ponadto możliwe działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: niedobory protrombiny (zaburzenia krzepnięcia krwi), krwawienie (w tym krwotok prowadzący do zgonu), zapalenie naczyń, niedociśnienie tętnicze, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, żółtaczka, ciężkie reakcje nadwrażliwości typu anafilaktycznego: wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka, złuszczające zapalenie skóry). Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Angina Badanie płynu otrzewnowego Biegunka infekcyjna Biegunka ostra Choroby dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego Nieżyt nosa Ostre i przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych u dzieci Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego Sepsa i wstrząs septyczny Zapalenie cewki moczowej Zapalenie pęcherza i inne zakażenia układu moczowego Zapalenie płuc
Sulperazon 2 g (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji)
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł